Madame Bovary

İnsan konuşması, biz yıldızları eritecek bir müzik yapmayı özlerken, ayıların dans etmesi için üzerinde kaba ritimler çaldığımız çatlak bir çaydanlık gibidir.

Ancak kalbinin derinliklerinde bir şeylerin olmasını bekliyordu. Gemi kazası geçirmiş denizciler gibi, ufkun sisleri arasında uzaklarda beyaz bir yelken arayarak umutsuz bakışlarını hayatının yalnızlığına çevirdi. Bu şansın ne olduğunu, hangi rüzgarın onu götüreceğini, hangi kıyıya doğru sürükleyeceğini, lombarlarına kadar ıstırap ya da mutluluk dolu bir arpacık mı yoksa üç katlı mı olduğunu bilmiyordu. Ama her sabah uyandığında o günün gelmesini umuyordu; her sesi dinledi, irkilerek ayağa kalktı, gelmemesine şaştı; sonra günbatımında, her zaman daha hüzünlü, yarını özledi.

Ölmek istedi ama aynı zamanda Paris'te yaşamak istedi.

İdollerinize asla dokunmayın: yaldızlar parmaklarınıza yapışacaktır.

Akşamı rüzgar camları döverken ve lamba parlak yanarken, şömine başında bir kitap okuyarak geçirmekten daha iyi bir uğraş olabilir mi? uzaktan geri dönen ve en incelikli duygularınızı tamamen ifade ediyor gibi görünen belirsiz bir fikriniz oldu mu?

Aşk, diye düşündü, birdenbire, büyük patlamalar ve şimşeklerle gelmeli - hayatın üzerine düşen, onu alt üst eden, iradeyi bir yaprak gibi köklendiren ve tüm kalbi uçuruma sürükleyen bir gök kasırgası.

Küçücük bir alandaki kalabalık gibi, sonsuz bir tutku bir dakikaya sığdırılabilir.

Her şeyi unutuyorsun. Saatler akıp gidiyor. Koltuğunuzda yüzyıllarca yol alırsınız, önünüzde görür gibi olursunuz, düşünceleriniz hikayeye takılır, ayrıntılarla oyalanır veya olay örgüsünün akışını takip eder, karakterlerin içine girersiniz, sanki sizinmişsiniz gibi. kendi kalpleri kostümlerinin altında atıyor.