Muhammed Şevki Efendi – Sülüs, Nesih, Hurufat

Muhammed Şevki Efendi – Sülüs, Nesih, Hurufat

XIX. yüzyılın başta gelen hattatlarından biri olan Mehmet Şevki Efendi, kızının oğlu Prof. Süheyl Ünver üstadımızın yazdığına göre, H. 1245 (M. 1829) senesinde Kastamonu civarında Seyitler köyünde doğmuştur. Küçük yaşta İstanbul’a getirilen Şevki Efendi, dayısı Hulusi Efendi’den Sülüs ve Nesih dersi almış, hocası bu istidatlı talebesine 12 yaşında iken icazet vermiştir. Şevki Efendi hocasının tavsiyesine rağmen başka bir hocaya gitmeyi reddetmiş, hayatı boyunca Harbiye Nezaretine bağlı “Menşe-i Küttab-ı Askeri’de yazı hocalığı yapmış, Yıldız’da Şehzadelerle mevki sahibi kimselerin çocukları için açılan mektepte ve Haseki’deki evinde güzel yazı öğretmiştir. Yetiştirdiği talebelerin en değerlilerinden biri Bakkal Arif Efendidir.

Nesih yazıda Şeyh Hamdullah’dan başlayarak, Hafız Osman ve İsmail Zühtü yolundan yürüdüğünü, Sülüs Celisinde ise Mustafa Rakım’ı izlediğini belirten Prof. Süheyl Ünver, üstadın bıraktığı güzel eserlerden çoğunun büyük camilerde bulunduğunu söylüyor. Şevki Efendi’nin eserlerinden bazıları da Topkapı Sarayı Müzesinde, bir kısmı Türk İslam Eserleri Müzesinde hayranlıkla seyredilmektedir. Şevki Efendi bilhassa H. 1290’dan sonraki yazılarında mükemmelliğe ulaşmıştır. Pek güzel bir Hilye-i Şerif, Ekrem Hakkı Ayverdi’nin koleksiyonu içinde bulunuyor ki bu güzel Hilye H. 1299 (M. 1881) tarihini taşıyor. H. 1296 (M. 1878 ) tarihinde yazmış olduğu bir mevlevi evradını da ben gördüm. Saraya takdim edilmek üzere hazırlanmış olan bu Evraddaki iri Nesihi Şevki Efendi elinin en iyi zamanında yazdı, bizde Nesih yazının eriştiği en yüksek derecenin şaşılacak bir örneğiydi. Tezhibi de zamanın üstadlarından Nurettin Efendi tarafından yapılmıştı, harikulade idi. Cildi de emsalsiz bir güzellik taşıyordu.

Şevki Efendi H. 1304 (M. 17 Mayıs 1887) de vefat etti. Merkez Efendi kabristanında, hocası Hulusi Efendinin yanında toprağa verildi. Kendisi sakin tabiatlı, iyi huylu, merhametli, para düşkünlüğünden uzak, yardımsever, fırsat buldukça iyilik etmekten geri kalmaz bir zat idi. Rahat yaşamış, öldüğü zaman ancak cenaze masrafını karşılayacak kadar parası olduğu anlaşılmıştır.